Na podstawie naszych wiadomości o budowie cząsteczki DNA można przypuszcać, że zastąpienie nukleotydu purynowego lub pirymidynowego odpowiednim analogiem, na przykład azaguaniną lub bromouracylem, powinno spowodować mutację. W wielu doświadczeniach, w których wprowadzono tego rodzaju analogi do DNA bakteriofagów, nie stwierdzono mutacji. Z powodu niejednoznaczności kodu genetycznego (tab. 29-4) niektóre zmiany par zasad mogą nie pociągać za sobą zmian określonych przez nie aminokwasów. W innych doświadczeniach inkorporacja bromouracylu do DNA prowadziła do zwiększenia częstości mutacji. Wykazano, że wiele rozmaitych substancji chemicznych, takich jak iperyt, nadtlenki, epoksydy, kwas azotowy i czynniki alkilujące ma działanie mutageniczne. Istnieje wiele czynników chemicznych, które reagują ze specyficznymi zasadami nukleotydowymi w DNA zmieniając ich charakter. Podstawienie do DNA jakiegoś analogu na miejsce zwykłej zasady może doprowadzić do pomyłek w tworzeniu się par nukleotydów podczas następnych replikacji DNA. Gdy na przykład bromouracyl zostanie wbudowany do DNA na miejsce tyminy, częściej tworzy parę z guaniną niż z adeniną - normalnym partnerem tyminy. Powoduje to w konsekwencji włączenie w podwójnej helisie w tym miejscu, gdzie była para A-T, pary nukleotydów G-C.
oczyszczanie organizmupowierzchnia magazynowawypożyczalnia łóżek rehabilitacyjnych
