Różnice w ilości specyficznego białka u bakterii są na ogół uwarunkowane zmianami w tempie syntezy enzymu, a nie są spowodowane zmianami trwałości, czy też szybkości degradacji tego enzymu. Tempo syntezy zmienia się zależnie od ilości mRNA w komórce. Jacob i Monod wysunęli założenie, że ilość funkcjonujących matryc mRNA do syntezy danego enzymu jest uzależniona od szczególnego rodzaju cząsteczki - przypuszczalnie białka - nazwanej represorem. Białko to blokuje syntezę mRNA. Zakładali oni ponadto, że te represorowe białka są kodowane przez specjalne geny, nazwane genami regulatorowymi (regulatorami). Gilbert i jego współpracownicy z Uniwersytetu Harwardzkiego wyodrębnili i scharakteryzowali represor galaktozydazy u E. coli. Jest to białko o tych "podlegających skoordynowanej represji" enzymów. Mapowanie genetyczne wskazuje często, chociaż nie zawsze, że geny warunkujące syntezę takich enzymów są ściśle sprzężone, w związku z czym możliwe jest wytwarzanie pojedynczych cząsteczek mRNA zawierających informację co do syntezy dwóch lub większej liczby enzymów. Geny, których szyfry są przepisywane na pojedynczą cząsteczkę rnRXA i które znajdują się pod kontrolą jednego represora, tworzą tzw. operon (termin stworzony przez jacoba i Monoda). Początkowo przypuszczano, ze wszystkie geny należące do tego samego operonu, kontrolowane przez ten sam represor, muszą znajdować się w bliskim sąsiedztwie w chromosomie. Ostatnio uzyskane dane wykazują jednak, że geny podlegające skoordynowanej represji mogą być znacznie oddalone od siebie.
Ortodoncja Bydgoszczczytniki kodówpediatra kraków
