Na podstawie wielu doświadczeń można wnioskować, że geny nie działają w ten sposób, aby przez cały czas umożliwić wytwarzanie maksymalnej ilości enzymów. Jak się wydaje w normalnych warunkach każdy gen jest "reprymowany" (represja genu) w mniejszym lub większym stopniu. Zależnie od aktualnego zapotrzebowania dany gen jest "dereprymowany" (derepresja genu), co prowadzi do zwiększenia produkcji danego enzymu. Jeżeli hamowanie działania jakiegoś genu zostanie całkowicie zniesione (pełna derepresja), zachodzi synteza ogromnej ilości enzymu jednego typu. Ilość takiego enzymu może stanowić nawet 5-8% całkowitej zawartości białka w komórce. Gdyby wszystkie enzymy były produkowane w tak nieograniczonych ilościach, mogłoby dojść do całkowitej dezorganizacji komórki. Z tego powodu reakcje represji i derepresji genów wydają się niezbędne jako sposób zwiększania i zmniejszania tempa syntezy poszczególnych enzymów, zależnie od zmieniającego się zapotrzebowania w komórce. Zarówno organizmy jednokomórkowe, jak i wielokomórkowe wykazują ogromną zmienność pod względem liczby enzymów występujących w komórce, jak również w ilości określonego enzymu w różnych komórkach. Musi więc istnieć precyzyjny mechanizm regulujący ilość enzymu w danej komórce w określonym czasie. Tempo syntezy białek może częściowo podlegać kontroli aparatu genetycznego, częściowo zaś - kontroli czynników środowiska zewnętrznego komórki.
catering warszawaodchudzanie Katowicewątroba fosfolipidy
